وقتی ساحل دوباره صدایت میزند؛ جنون سینمایی کوجیما در اوج
هیدئو کوجیما هیچوقت یک بازیساز معمولی نبوده و نخواهد بود؛ او بیشتر شبیه به کارگردان آوانگاردی است که به اشتباه (یا شاید هم از روی خوششانسی ما) سر از صنعت ویدیوگیم درآورده است. وقتی نسخه اول دث استرندینگ در سال ۲۰۱۹ عرضه شد، جامعه گیمرها به دو دسته تقسیم شدند: کسانی که آن را یک «شبیهساز پیادهروی» خستهکننده دیدند و کسانی که شیفته اتمسفر غریب، تنهایی مطلق و پیامِ «اتصال دوباره انسانها» شدند. حالا با Death Stranding 2: On the Beach، کوجیما برگشته تا ثابت کند آن ایدههای عجیب، تازه اول مسیر بودهاند.
بازی جدید فقط یک دنباله ساده نیست؛ یک جهش بزرگ در جاهطلبیهای سینمایی و فلسفی است. این بار از خاکسترهای آمریکای بازسازیشده فراتر میرویم و پا به دنیایی میگذاریم که مرز بین زندگان و مردگان، و فناوری و جنون، بیش از هر زمان دیگری در هم تنیده شده است. کوجیما این بار دست روی برگ برندهای گذاشته که هم طرفداران قدیمی را راضی نگه میدارد و هم منتقدان سرسخت نسخه اول را به سکوت وا میدارد.
از کولهپشتی تا اسلحه؛ طعم نسل نهم با طعم دث استرندینگ ۲
بزرگترین دغدغه من پیش از شروع بازی این بود: آیا باز هم قرار است ساعتها صرفاً توازن بارهای روی پشت سام پورتر بریجز را تنظیم کنم؟ پاسخ هم بله است و هم خیر. مکانیکهای اصلی جابهجایی بار و چالش با جاذبه و زمین همچنان پابرجا هستند، اما این بار با فیزیکی به مراتب پویاتر و محیطهایی بیرحمتر طرف هستیم. تغییرات اقلیمی ناگهانی، سیلها و زلزلهها مسیر شما را در لحظه تغییر میدهند.
اما جادوی اصلی روی پلیاستیشن ۵ اتفاق میافتد. کوجیما و تیمش در استودیو کوجیما پروداکشنز به شکلی از قابلیتهای کنترلر DualSense استفاده کردهاند که نمونهاش را به ندرت دیدهایم. وقتی روی تختهسنگهای خیس ساحل قدم میگذارید، لرزشهای ریز هپتیک فیدبک کاملاً حس لیز خوردن را به دستهایتان منتقل میکنند. تریگرهای تطبیقی (Adaptive Triggers) هنگام حمل بارهای سنگین یا کشیدن بند کولهپشتی سفت میشوند و وقتی سلاح به دست میگیرید، مقاومت متفاوتی از خود نشان میدهند. واقعیت این است که سیستم مبارزات بازی دستخوش یک جراحی اساسی شده؛ دیگر خبری از آن مخفیکاریهای بعضاً کند نسخه اول نیست و حالا با اکشنی روانتر، هیجانانگیزتر و البته دشمنانی به مراتب باهوشتر روبهرو هستیم.
همانطور که بچههای گیم کلاب هم در تحلیلهای اولیه خود پیشبینی میکردند، کوجیما تعادل ظریفی میان یک درام سینمایی و یک بتل رویالِ روانشناختی ایجاد کرده است؛ تلاشی برای اینکه ثابت کند گیمپلی دث استرندینگ میتواند به اندازه داستانش، آدرنالین خون گیمر را بالا ببرد.
فراتر از یک شبیهساز بقا؛ جایی در میان سینما و گیم
اگر بخواهیم DS2 را در ویترین بازیهای همسبک بگذاریم، کار سختی پیش رو داریم. این بازی شبیه به هیچچیز دیگری نیست. سونی با عناوینی مثل Horizon Forbidden West نشان داده که چطور میتوان جهانهای آخرالزمانیِ چشمنواز خلق کرد، اما اتمسفر غمزده، سوررئال و علمی-تخیلی DS2 بیشتر از اینکه شبیه به بازیهای جهانباز مرسوم باشد، به شاهکارهای سینمایی مثل Interstellar یا آثار اگزیستانسیالیستی تارکوفسکی تنه میزند.
در مقایسه با نسخه اول، ابعاد جهان بازی بسیار گستردهتر شده و دیگر محدود به یک ایده تکخطی نیست. سیستم بقا در بازی حالا شامل مدیریت منابع پیچیدهتر، تعامل زنده با پایگاههای متحرک (مثل کشتی هوایی ماژلان) و مواجهه با پدیدههای جوی عجیبی است که مستقیماً روی گیمپلی تاثیر میگذارند. بازی برخلاف نسخه اول، شما را در یک ریتم یکنواخت حبس نمیکند و با تغییر مداوم لوکیشنها و معرفی مکانیکهای جدید، مدام غافلگیرتان میسازد.
نیمه تاریک و روشن ساحل: نکات مثبت و منفی
برای درک بهتر ساختار بازی، بیایید نگاهی به کفه ترازوهای این اثر جاهطلبی بیندازیم:
🟢 چالشها و افتخارات (نقاط قوت)
- کارگردانی سینمایی بینقص: کاتسینها و زاویهبندی دوربین به لطف موتور گرافیکی ارتقایافته دسیما (Decima) و بازی فوقالعاده نورمن ریداس و لئا سیدو، هالیوودیتر از همیشه است.
- بهبود چشمگیر سیستم مبارزات: گانپلی و درگیریهای فیزیکی بسیار چابکتر و رضایتبخشتر از نسخه اول شدهاند.
- استفاده شاهکار از سختافزار PS5: بارگذاریهای نزدیک به صفر و غوطهوری کامل به لطف قابلیتهای صوتی سهبعدی و کنترلر دوالسنس.
- موسیقی متن جادویی: پدیدهای که اتمسفر تنهایی و حماسی بازی را به پختگی کامل میرساند.
🔴 دستاندازهای مسیر (نقاط ضعف)
- روایت بیش از حد پیچیده و نمادین: کوجیما گاهی در فلسفهبافیهای خود غرق میشود و فهم بخشهایی از داستان نیاز به مطالعه حجم زیادی از ایمیلها و فایلهای داخل بازی دارد.
- طولانی بودن مفرط کاتسینها: برخی از سکانسهای داستانی به قدری طولانی هستند که شاید حوصله گیمرهای کمطاقت را سر ببرند.
جمعبندی گیم کلاب
بازی Death Stranding 2: On the Beach یک اثر همهپسند نیست و اصلاً هم قرار نبوده که باشد. این بازی برای کسانی ساخته شده که از فرمولهای تکراری بازیهای جهانباز خسته شدهاند و به دنبال یک تجربه عمیق، متفاوت و تکاندهنده میگردند. کوجیما موفق شده نقاط ضعف نسخه اول را تا حد زیادی برطرف کند و با تزریق اکشنِ به اندازه و بهبود مکانیکهای حرکتی، اثری خلق کند که تا مدتها در یادها خواهد ماند. اگر به دنبال یک پاپکورن گیمینگ ساده برای چند ساعت سرگرمی بیفکر هستید، این ساحل جای شما نیست؛ اما اگر دلتان یک سفر اودیسهوار، فلسفی و به شدت نسل نهمی میخواهد، همین حالا شال و کلاه کنید.
امتیاز گیم کلاب به بازی Death Stranding 2: ۹.۲ از ۱۰ – «یک شاهکار سوررئال و بلوغیافته که مرزهای میان سینما و بازی ویدئویی را جابهجا میکند.»
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.